Op deze pagina worden zo nu en dan vrijwilligers van s.v. Vogelenzang in het zonnetje gezet.


Drie Vogelenzangers benoemd tot lid in de Orde van Oranje Nassau

Van links naar rechts Roelf Dekker, Nard Mense en Roger Selhorst (foto Edith Beerendonk - Selhorst)

Negenentwintig april, de dag voor Koninginnedag is jaarlijks de dag dat er een lintjesregen over Nederland daalt. Zes Bloemendalers kwamen in aanmerking voor een Koninklijke Onderscheiding: mevrouw drs. J.I. Vader – de Graaff en de heren R. Dekker, C.E.F.M (prof., mr.) Gielen, C. Kortekaas, L.J.G. Mense en R. Selhorst.

Drie van deze mensen hebben een binding met Vogelenzang, te weten Roelf Dekker, Nard Mense en Roger Selhorst. Nard is een geboren Vogelenzanger. Hij woont sinds de jaren der volwassenheid niet meer in het dorp, maar net daarbuiten op de Leidsevaartweg in Heemstede. Roelf, Nard en Roger werden benoemd tot Lid in de Orde van Oranje Nassau voor hun vrijwilligerswerk.

Roelf Dekker zet zich vanaf 1970 in voor tal van zaken die het Vogelenzangs belang dien(d)en. Hij zat in een werkgroep verkeer (Vogelenzangseweg), was lid van de oudercommissie van de Graaf Florisschool, vrijwilliger van de tennisvereniging Vogelenzang. Hij had bij deze vereniging het aandachtsgebied kantinezaken, waaronder de schenkvergunning/sociale hygiëne en hij draaide zelf ook kantinediensten. Roelf deed ook mee als vrijwilliger van 'Tafeltje Dekje' en vanaf 1989 verrichte hij veel werk voor de s.v. Vogelenzang. Hij was lid van de jubileumcommissie 60 jarig bestaan en maakte zestien jaar lang deel uit van het bestuur van deze vereniging. In de periode 1994 tot 2000 was hij secretaris en in aansluiting hierop tot 2010 voorzitter. Anno 2011 is Roelf op zondag nog gastheer van scheidsrechters en tegenpartij. Doordeweeks kan op hem overdag een beroep worden gedaan voor de ontvangt en overleg met bijvoorbeeld leveranciers.

Nard Mense was in de periode 1973 – 1980 respectievelijk eerst secretaris en nadien voorzitter van de Vogelenzangse Toneelvereniging Door Vriendschap Bloeiend. Na het vertrek van de regisseur in 1985 nam hij die rol op zich, hoewel hij liever zelf toneel speelt. In de zeventiger jaren van de vorige eeuw (wat klinkt dat toch lekker belegen) is hij enkele jaren voorzitter geweest van de gymnastiekvereniging DOS in Vogelenzang en van 1978 tot 1985 maakte hij deel uit van het Oranjecomité. De spelletjes door hem voorgesteld werden vaak een succes. Een inmiddels wat grijzere, of kalere generatie heeft het er rond Koninginnedag nog steeds over. Van 1976 tot 1983 was Nard lid, tevens een grote regelneef van de Carnavalsvereniging 'de Witte Hond'. In 2002 werd hij voorzitter van de Stichting Dorpshuis Vogelenzang.

Roger Selhorst startte op 15 jarige leeftijd met zijn vrijwilligerswerk bij de s.v. Vogelenzang. In de afgelopen 39 jaar is hij twee periodes assistent – en jeugdleider geweest, hij meldde zich ook als vrijwilliger voor het ophalen donateurgelden, bouwvrijwilliger kantine en kleedkamers. Ook hij speelde jarenlang een belangrijke rol bij de organisatie van Zuid Kennemerland toernooi op onze eigen locatie in Vogelenzang. Hij maakte deel uit van het bestuur in de periode 1992 – 1993 en 2005 – 2011. Roger was kantinevrijwilliger van 1975 tot 2009 en jeugdscheidsrechter van 1997 tot en met heden. Als bestuurslid is Roger tevens voorzitter van de jeugdcommissie. Vanaf de invoering van de spelerspasjes is hij aanspreekpunt voor alles wat hiermee te maken heeft. Deze drie 'Vogelenzagers hebben hun sporen op vrijwilligersgebied meer dan verdiend. We hebben het hier over substantieel, wekelijks vrijwilligerswerk. De Bloemendaalse gemeenschap mag met recht trots zijn op haar vrijwilligers. Wij feliciteren alle gedecoreerden en hun naasten en we hopen dat zij mooie herinneringen overhouden aan deze gebeurtenis.

D.L. 03 mei 2011

___________________________________________________________________

Deze keer in 't Zonnetje: Hans Apswoude

Van voetbalclub tot kerk, overal ligt nuttig vrijwilligerswerk
In deze aflevering over het Vogelenzangse vrijwilligerspeloton staat Hans Apswoude centraal. Hans draait in dit peloton al met al  zo’n kleine 40 jaar mee. Lang was hij secretaris in het bestuur van de speeltuinvereniging ‘Duinweide’, maar nog veel langer verricht hij goed werk bij de s.v. Vogelenzang.  
Hans Apswoude werd geboren op 5 september 1952 en door deze gebeurtenis werd hij het eerste kind van Jan Apswoude en Cock de Winter. In de woning aan de Leidsevaart 80 werden ook Kitty en José geboren. Zijn broers Ed, Bob, Peter en zus Elly zagen aan de Teylingerweg het levenslicht. Anno 2011 wonen Hans, Kitty, José  Peter, en Bob nog steeds, of weer na wat omzwervingen, in het dorp der dorpen.

Dit gezin Apswoude is een van huis uit Katholiek gezin. Moeder Cock had er in de jonge jaren van de kinderen, wat deze geloofsuiting betreft, de wind wel onder. In het heden is de geloofsbelijdenis bij Hans – in ieder geval qua kerkgang – op een bijzonder laag pitje komen te staan, al is dit heden ten dage geen schokkende gebeurtenis meer.
In 1962 werd de nieuwbouw aan de Teijlingerweg opgeleverd. Het s.v. Vogelenzang veld werd om die reden verlegd en de Apswoudetjes betrokkene een spiksplinternieuwe woning op nummer 48. Vader Jan verhuisde heel veel jaren later nog één keer naar een huisje in de Graaf Florislaan. Hij heeft daar nog een paar jaar na het overlijden van zijn vrouw Cock gewoond.
Hans woonde niet zijn hele jeugd thuis. Van zijn 14de tot zijn 23ste woonde hij in bij oma de Winter – van der Mey op de Vogelenzangseweg 316 (ja Gijs, jongen, daar woon jij nu nog steeds). Ook broer Ed heeft daar na het overlijden van opa de Winter nog enkele jaren gewoond. Gevraagd naar de reden van deze ‘move’ bleek dit niet maken te hebben met een te kleine behuizing aan de Teijlingerweg, maar met een in die periode – laten we zeggen – wat broeierige verstandhouding tussen Hans en zijn pa. Hans had er bijvoorbeeld wat moeite mee dat zijn pa hem niet steunde in een wat conflictueuze situatie met meester Berkers van de Jozef (lagere) school. Na het goed gevolg voltooien van kleuterschool aan de Bekslaan (bij Casa Carmeli) mocht Hans namelijk naar deze Katholieke Vogelenzangse dorpsbasisschool. In de vijfde klas ging het helemaal mis tussen Hans en voornoemd pedagogisch talent. Hans betitelde de meester in een volle klas als ‘Kale Pipo’, nadat hij Hans ten onrechte had aangesproken over inktpennen die rechtop in het linoleum van het klaslokaal stonden. Onbekend is of meester Berkers viel over het woordje Kale, dan wel Pipo. Hans mocht vervolgens voor straf een compleet geschiedenisboek in de Kerstvakantie overpennen en kreeg daarna als klap op de vuurpijl thuis ook nog op zijn lazer van pa Jan en dat kwam de relatie tussen zoon en vader toen bepaald niet ten goede. 
Nu had de familie Apswoude in de lagere schooljaren van Hans (voor de jongere lieden onder ons, dit heet nu basisschool) thuis een Mechelse herder. Hans mocht deze trouwe viervoeter af en toe uitlaten. Wat wil nu het geval; in hoge nood deed het beest een keer zijn behoefte in de tuin pal voor het voorraam van meester Berkers. Het beest wilde niet naar de bedes van Hans luisteren, om een volgend tuintje, of gootje te pakken. Helaas was meester Berkens thuis en die zag de euvele actie van de hond en de aanwezigheid van Hans, telde 1 en 1 bij elkaar op. Die optelsom had een uitkomst van drie, omdat deze pedagoog uitging van opzet. Hans bleef in de vijfde klas zitten en de idee om nog een jaartje meester Berkers mee te maken maakte bij Hans wat dubieuze emoties los. Hans ging naar de Jozef broederschool (behorend bij de La Salle in Heemstede) om zijn lagere school af te maken. Dit lukte zonder verdere vertraging en zelfs met veel plezier, omdat je daar in de middagpauze heerlijk kon voetballen op een groot veld. Daarna volgde de Henricus Mulo volgde (de B. kant). Dit was ook een jongensschool gekoppeld aan de La Salle. De concentratie werkte beter op een jongensschool, ‘broeders onder elkaar’ tenslotte.  Dames zouden Hans wellicht toch maar afleiden van andere  ook zo frivole zaken in het leven.
Tegen de tijd dat Hans 18 jaar oud werd ging hij werken bij het Kadaster aan de Nieuwe Gracht in Haarlem. Hij volgde daar intern verschillende opleidingen tot hij op zijn 21ste  voor 16 maanden een groen uniform aangemeten kreeg. Hans ging als lichting 73-1 zijn militaire dienstplicht bij het 12de pantser infanterie bataljon Garde Jagers vervullen. Dat heeft hij goed gedaan, want onverlet een  ‘koude oorlog’ is ons land in die periode niets noemenswaardig overkomen, of het zou de haardracht van jongvolwassen heren moeten zijn geweest. Het hoofdhaar werd toen tijdelijk een ietsepietsie langer gedragen. De onderofficiersopleiding heeft hij niet afgemaakt, Hans maakte liever deel uit van de ‘manschappen’. Na zijn dienstijd ging Hans voor kort terug naar het Kadaster. Toen deze instelling naar Amsterdam verhuisde zocht en vond Hans een andere betrekking bij de Provincie Noord Holland. Hij werd daar schrijver A op de afdeling Grondzaken. Inmiddels bekleedt  Hans de functie van inspecteur, belast met fiscale advisering en de heffing van provinciale belastingen.
Hans trouwde in 1976 met Hanneke Laffra. Het stel ging wonen in de net opgeleverde woningen aan de Teijlingerweg, tegenover de pastorietuin, naast Jan en Ria Genzer en familielid Gerard Apswoude met daarnaast Abse en Ingrid Kleverlaan. Later verhuisden ze naar de voormalige ouderlijke woning van Hanneke, eveneens aan de Teijlingerweg, maar toch aanzienlijk dichter bij het voetbalveld. Gelukkig maar, want naar huis op zondag, rond de klok van 18.00 uur, kan een heel eind zijn. En wat te denken van de terugweg na een loodzware trainingssessie!
In 1962 werd Hans lid van de Rooms Katholieke Voetbalvereniging Vogelenzang, later omgedoopt tot de s.v. Vogelenzang. In 1987 was Hans lid af, kort voor het bereiken van zijn 25 jarig clublidmaatschap bij de s.v. Vogelenzang. Hij ging voetballen bij het Bennebroekse SVB. De S.V. kon helaas geen zaterdag seniorenteam meer op de been brengen. Twee jaar later was Hans al weer terug als lid van de Vogelenzang. SVB werd namelijk opgeheven en de S.V. richtte juist weer een zaterdagafdeling op. Hun speelveld zou door de gemeente Bennebroek voor andere doeleinden gebruikt gaan worden, al wachten we anno 2011 nog steeds op uitvoering daarvan. Enkele SVB elftallen maakten destijds zodoende overgang naar de s.v. Vogelenzang. Zo keerde niet alleen Hans weer terug op het oude (en nog warme) nest, maar ook een hele batterij van der Raadjes en van Haasters. De huidige zaterdagveteranen vormen nog grotendeels het personele restant van die verhuizing in 1989.
Tijdens zijn actieve senioren voetbalperiode bij de s.v. Vogelenzang opereerde hij veel als rechterspits. Hierbij denk ik met een licht gevoel van weemoed terug aan het zaterdag seniorenteam in de jaren ‘80. Het woord opereerde moet hier in zijn letterlijke letterlijk betekenis genomen worden, daar Hans zelfs als spits een zekere mate van fanatisme aan de dag legde, ook als de bal niet in zijn bezit was. Ik kan me vergissen, maar het staat me toch bij, dat de tegenstander van Hans beducht moest zijn op een messcherpe tackle, of zich de handjes van Hans in zijn rug, of nek moest laten welgevallen.
Hans heeft ook zijn productieve schuttersjaren gekend. In de jaren 1980 -1983 zette hij 23 doelpunten op zijn naam. Dat is niet slecht voor een Telstar clubman, want naast de s.v. Vogelenzang is hij ook een trouwe supporter van deze betaald voetbal organisatie. Hij heeft er al ongeveer 35 jaar een seizoenskaart en bezoekt alle thuiswedstrijden. Wij verdenken Hans er ernstig van, dat het enkele feit dat hij door de landelijke KNVB heren nooit is gekozen in een vertegenwoordigend team, aan de basis ligt van zijn ‘Telstarmania’. Geen zwarte leeuw op een oranje shirt, dan maar een ‘Witte leeuw’ in een oranje s.v. Vogelenzang shirtje.
Hans kapte op zijn 45ste met het gedraaf achter de bal en startte toen ook zijn senioren scheidsrechterloopbaan bij ‘zijn’ zaterdagteam. Hans fluit vandaag de dag nog wel, maar is veelal te vinden rond de middenstip. De linkerknie doet het niet meer zo goed, om het maar zachtjes uit te drukken.. Rond 15 jarige leeftijd werd Hans ook geronseld voor het vrijwilligerswerk voor de jeugdafdeling van de voetbalclub. Hij werd samen met Jos van der Raad leider van een jeugdteam. In die tijd leidde hij in samenwerking met onder andere Gerard Bakker, Wim Mooijekind en Peter Hoogewerf ook verschillende jeugdteams.
Een veelheid aan klussen voor de club zou daarna nog volgen: een periode in de ’80 jaren was hij (een getalenteerd) verslaggever in Clubblad ‘In Vogelvlucht’, kantinevrijwilliger, en opnieuw jeugdleider van bijvoorbeeld Evert en Gertjan Metselaar, Dennis van Schrevendijk en Martijn Fischer. Het was de periode dat zijn beide zoons Joost en Bart ook lid werden van de club. Na het jeugdleiderschap werd hij secretaris van de jeugdcommissie (met een uitgebreid jaarverslag), vervolgens algemeen lid van de jeugdcommissie, lid van het organisatiecomité jeugdkampen 1995 t/m 2003, clubscheidsrechter en secretaris bouwcommissie. De laatste twee functies verricht Hans nog steeds en doet sinds kort ook wat aan de PR van de IJsclub van SV Vogelenzang. Tussen de s.v. Vogelenzang bedrijven door heeft Hans als secretaris, samen met onder andere Albert Kleverlaan, Fons Vinken en Ben Timmermans, nog 14 jaar het bestuur gevormd van de speeltuinvereniging ‘Duinweide’. In die bestuurlijke zittingsperiode moest het ‘enkelhoge’ zwembadje om hygiënische reden worden gesloopt, bovendien was de pomp stuk en het speeltuinhuisje verdween helemaal, nadat de jeugd zonder toestemming van het bestuur al was begonnen met de sloop van dit onderkomen. Anderzijds werd ook overgegaan tot vernieuwing van de speeltuintoestellen. Dit lukte doordat Hans namens het bestuur een beroep deed op een rijkssubsidiepotje ‘Sociale vernieuwing’. Zijn brief van zes kantjes werd door het gemeentebestuur op juiste waarde ingeschat.
Hans heeft in de afgelopen jaren ook zeker bijgedragen aan een positieve PR van de s.v. Vogelenzang. In diverse krantenpublicaties viel te lezen dat Hans ook van mening is, dat vrijwilligers het cement vormen van een vereniging. Die vrijwilligers zorgen voor het voortbestaan van hun club. Ze zijn allemaal belangrijk, van ‘terreinknecht’ (wel een heel oude omschrijving) tot bestuurslid. We hebben Hans ook kunnen betrappen op een politieke uitspraak op de site van de KNVB: ‘langer doorwerken, grote kans op minder vrijwilligers’. Die ontwikkeling baart hem blijkbaar zorgen (en hem niet alleen). Hij is ook van mening, dat sommige vrijwilligersfuncties zich uitstekend lenen voor gepensioneerden, die hebben meer tijd, dan de mensen die nog in het betaalde werkproces zitten. De interessante vraag is dan wel, of die gepensioneerden er net zo over denken.
Hoewel Hans het inmiddels wat rustiger aan doet, is hij nog niet van plan te stoppen met zijn (vrijwilligers)werk. Hij heeft er meestal nog steeds lol in, om samen met anderen iets op te bouwen of in stand te houden. De saamhorigheid, met zijn allen de schouders eronder, geeft hem een goed gevoel, daar kan Hans van genieten. En er is ook een noodzaak om zelf een nog een bijdrage te leveren. Die noodzaak is mede door de vergrijzing en afname van het aantal jongeren in de afgelopen jaren alleen maar toegenomen.
Mooie herinneringen bij de s.v. Vogelenzang heeft Hans genoeg. Zo is er bijvoorbeeld het aspirantenkampioenschap (circa 1966), met medespelers zoals Peter Kleverlaan, Leo Dedding, Hans Koppert, Hans Willemse en Ton van Gestel. Leider was Cees v.d. Putten. In dat seizoen werd er voor één keer afgeweken van het vervoersbeleid bij uitwedstrijden. Er werd toen het beleid gevoerd van ‘fietsen is gezond voor lijf en geest ’ en inlopen voor de wedstrijd was om die reden ook niet zo heel erg nodig. Die ene uitzondering was een ritje met de trein (van station Hillegom naar Santpoort. In de coupé zat ook een jeugdelftal van DOS “de Kanaries” (nu FC. Utrecht) dat op weg was naar Alkmaar. Het zal op het bewuste traject wel een klein puinhoopje geworden zijn in die trein.
Een ander mooi moment was het winnen (in de finale met 1 – 0 van Stormvogels met 1000 man publiek) van een 4 tegen 4 regio jeugdtoernooi in Velsen voor onder andere de E -pupillen in 1989. Dit toernooi stond in het teken van het 100-jarige KNVB jubileum. Hij kan zich niet meer alle namen herinneren van de Vogelenzangse spelers, maar zoon Joost, Jilles Groskamp en Richard Rolvers waren er in ieder geval bij. Koningin Beatrix luisterde door haar aanwezigheid, uiteraard omring door vele Bobo’s, dit toernooi nog veel meer op. Eén menneke wilde de Koningin absoluut een handje geven. Hans wist dit, zich door de bewaking manoeuvrerend met ongetwijfeld ontwapenende charme, ook te regelen. 
Het bestuur van de s.v. Vogelenzang is Hans dankbaar voor zijn inspanningen. In 2005 kregen hij en John Wilson een KNVB onderscheiding. Die gebeurtenis is Hans nog niet vergeten. Hij vond het een mooi moment. Nadat hij een toernooi gefloten had en van het veld kwam aflopen werden hij en John opgewacht door een KNVB bestuurslid en een bestuursdelegatie van de s.v. Vogelenzang. Bezweet en in scheidsrechterstenue kregen zij uit handen van de KNVB bons een zilveren waarderingsspeld. Wat mij betreft mag Hans (maar ook anderen) die onderscheiding wel eens wat vaker bij officiële gelegenheden dragen. Hans is soms wat te bescheiden. Joost en Bart zullen dat denk ik ook helemaal niet erg vinden.
Laat ik dit stukje maar eindigen met het zwart op wit zetten van mijn hoop dat  Hans het werk voor de s.v. Vogelenzang nog een tijdje vol houdt. Het is nog nodig en hij doet het goed. En we zijn er gelukkig mee dat zijn hartritmestoornissen, dankzij een operatie een paar jaar geleden, goed onder controle zijn gebracht.

DL, oktober 2011

_______________________________________________________________________________

Deze keer in 't zonnetje: Chris Rees

Van Vogelenzang tot Kerk , overal ligt vrijwilligerswerk.

In 1939 werd het derde kind van Chris Rees en Bets Rees – van de Veldt geboren en ze noemden hem Chris. Het gezin zou uiteindelijk uit pa en ma en 7 kinderen bestaan, 4 jongens en 3 meisjes. Van die broertjes en zusjes heeft er buiten Chris maar één ooit een binding gehad met de s.v. Vogelenzang. Dit is Marcel, in de jaren dat hij nog het beroep van fysiotherapeut uitoefende en bij het bruggetje over de Leidsevaart aan de Manpadslaan woonde. Marcel voetbalde een paar jaar bij de s.v. Vogelenzang en was in die jaren ook betrokken bij het maken van het s.v. Vogelenzang clubblad 'In Vogelvlucht'. Dat is al weer lang geleden. Marcel woont inmiddels op het Franse Corsica en doet iets in het resortmanagement.

Chris kwam ter wereld in Haarlem, nabij het toenmalig hoofdpostkantoor en de ingang van de oude Raaks parkeergarage en de huidige Jopenkerk, een voormalige kerk omgebouwd tot tapperij van het Haarlemse Jopenbier. Waarom zou je tenslotte een mooi pand afbreken en geen andere bestemming geven? Het is tenslotte geen oude Hogere Burger School. Rond zijn zesde jaar verhuisde het gezin naar het Ramplaankwartier in Overveen om op dertien jarige leeftijd weer terug naar Haarlem te keren (Korte Zijlstraat). Na de Lagere school volgden 2 jaar LTS (ambachtschool) en daarna werd er doorgeleerd in de avonduren: 2 jaar Technische avondschool, 2 jaar Gezelopleiding, 3 jaar kaderopleiding bouwbedrijf en een afsluitend collegejaar aan het Comenius Lyceum in Amsterdam, waar Chris de staal- en betonberekeningen en planning onder de knie kreeg. Een school met die naam bestaat trouwens nog steeds in Amsterdam. Je kunt er alleen als HVO of VWO leerling terecht, het is dus nog steeds een bollebozen reservaatje.

Overdag werkte Chris vanaf 15 jarige leeftijd. Hij werkte bij de firma Lieshout (Haarlem), Plevier Bloemendaal, trappenmakersbedrijf Lunenburg, bij een bedrijf dat nieuwbouwwoningen deed, Vos en Laan en nogmaals bij Plevier. Toen Chris eenentwintig (1960) was, had hij voldoende opgestoken om zijn eigen bedrijf te beginnen en hij startte vanuit de ouderlijke woning met een gereedschapskist en een VW luxe Volkswagen met open (schuif) dak. Een open dak was heel handig, vanwege de lange balken die er doordeweeks uit staken. Begon je een eigen zaak, dan moest je jezelf eerst aanmelden bij een commissie van de Kamer van Koophandel en het eigen vermogen opgeven. Dat vermogen heb ik u zojuist geschetst en zo gaf Chris het ook op bij de KvK.

Op 23 jarige leeftijd (1962) trouwde hij met Jumie Wu. Het partijtje moest voor de verjaardag van Sint Nicolaas plaatsvinden, anders kreeg je dat jaar geen belastinggeld terug. Chris kwam Jumie tegen bij het vroegere kinderhuis Casa Carmeli, hoekje Bekslaan en Vogelenzangseweg. Chris moest er een klusje doen voor zijn baas, samen met een collega en beide heren vonden Jumie (toen 17 jaar oud en er werkzaam) wel een verdomd leuke meid. De heren gingen een weddenschapje aan; wie haar het eerst kon uitnodigen voor een avondje uit. Chris stond bij de achterdeur en zijn maat bij de voordeur. Niet zo slim van de laatste, want het personeel ging toen nog zelden de voordeur uit. Ach, we kunnen niet allemaal het Comenius College gevolgd hebben, nietwaar? Afijn, de rest is geschiedenis.

Jumie en Chris konden beschikken over de ouderlijke bovenwoning, totdat Chris in 1965 tegen een pandje aan de Leidsevaartweg in Heemstede aan liep. Het was wat vervallen, maar dat doet ook iets met de koopprijs. Als het je werk is om iets op te bouwen, dan is dit een aantrekkelijk gegeven. In de loop der jaren werd de woning een mooie woning, met een flinke achtertuin. Het huis is inmiddels 130 jaar oud.

Als aannemer deed Chris beroepsmatig aan projectontwikkeling, bouwde nieuwe woningen, waarbij hij 20 jaar heeft samengewerkt met De Groot. Men had maximaal 15 man personeel in dienst. Naast een lange werkweek vond Chris het ook nodig om maatschappelijke betrokkenheid te tonen. Dus zat Chris 24 jaar in zes commissies van de Haarlemse (later Amsterdamse) Kamer van Koophandel. Hij was er ook bestuurslid en ondervoorzitter. Ook zat Chris 5 jaar in het bestuur (voorzitter) van het Midden en Klein Bedrijf (destijds KNOV) regio Haarlem, hij was 24 jaar verbonden aan het Nederlands Ondernemerverbond Bouwnijverheid (NVOB) en hij zat in de AVBB.

In 2002 vond Chris het welletjes. Op 63 jarige leeftijd liet hij de zaak de zaak. Dat afscheid van het werk is hem als werkverslaafde niet gemakkelijk afgegaan, maar het was niet anders. In 1988, Chris was toen 49 haar oud, werd bij hem al de progressieve ziekte MS (Multipele sclerose, een aandoening van het centrale zenuwstelsel) geconstateerd en in 2005 volgde ook nog de diagnose Parkinson, een hersenziekte waarbij (zenuw)cellen langzaam afsterven. Daarbij had Chris in 2003 al een hartaanval voor de kiezen gekregen + een daaruit voortvloeiende operatie. Ten tijde van die narigheid was hij net bezig met de afronding van een coördinerende de klus (de verbouwing van De Tiltenberg in De Zilk/Vogelenzang) voor het Bisdom Haarlem.

Sinds een jaar of drie zit Chris in het provinciaal bestuur van een Kerkelijke stichting, waaronder ook het reeds eerder gememoreerde Casa Carmeli valt. Men wist waarschijnlijk nog dat Chris er in 1959 zijn hoofdprijs Jumie had weggekaapt en u weet, voor niets gaat slechts de zon op, en weer onder.

Al die jaren bestuurlijk vrijwilligerswerk in zijn vakdiscipline heeft hem een hele collectie eretekens opgeleverd: lid verdienste MKB, gouden speld Haarlemse ondernemingsvereniging, zilveren penning KVK, en de gouden penning NVOB, afdeling Haarlem.

Tussen de (4) bedrijven (en een holding) door, ging het gezin van Chris en Jumie uit 5 personen bestaan. Naast Chris en Jumie waren dat Marian, John en Ingrid (getrouw met oud Vogelenzanger Jan Hein Braam). Ingrid is ook nog partner van Omnyacc GoesDeen, accountants en belastingsadviseurs. Het moge duidelijk zijn dat Jan Hein hiertegen geen bezwaar heeft, de schoorsteen moet toch roken. Omnyacc GoesDeen en Partners is trouwens een goede bordsponsor van de s.v. Vogelenzang. Tijdens de jubileumweek in 2007 deed onze vereniging niet vergeefs een extra (sponsor)beroep op dit bedrijf.

Nu zult u als lezer, geen affiniteit hebbend met de s.v. Vogelenzang misschien denken, allemaal leuk en aardig, maar wat moet ik als inwoner van de Vogelenzang met een Heemstedenaar. Dat zal ik u eens haarfijn proberen uit te leggen.

Zoals reeds aangegeven kocht Chris het pand Leidsevaartweg 39 en maakte kennis met zijn buren. De mannelijke helft van het stel was Toon Medenblik († 2010) en die was lid van de Vogelenzangse voetbalvereniging. Hij stelde Chris voor om eens mee te komen naar de s.v. Vogelenzang, kon Chris meteen een wedstrijdje te keepen. Er stond namelijk 'oud Vogelenzang' tegen 'oud BSM' op het programma (Chris meent zich te herinneren dat dit potje toen een jaarlijks terugkerend fenomeen was). De thuisploeg had blijkbaar een iets te oude keeper. Chris zei ja tegen de uitnodiging en werd in 1967 lid van de toen nog RKVV Vogelenzang.

Ik heb al geschreven dat Chris gewend was zijn verantwoordelijkheid te nemen, als het gaat over maatschappelijke betrokkenheid, zoals hij trouwens ook vindt, dat je anderen gebruik moet laten maken van je kennis en contacten. Chris vond na zijn aanmelding als lid, toen de gelegenheid zich aandiende, het ook wel prettig om 'wat uren' te steken in een sporttak. Die zat nog niet in zijn bestuurlijke vrijwilligersportefeuille.

De RKVV Vogelenzang beschikte in 1967 sinds kort over twee velden (op de realisering van dat tweede veld is oud voorzitter John Heemskerk altijd trots gebleven), deels (het eerste veld) gelegen op de plek waar nu de basisschool staat. Bij Chris kwam de gedachte op, dat het toch mogelijk moest zijn om de club meer in de vaart der volkeren op te stuwen, met name in facilitair opzicht.

Hij was zeker niet te beroerd om bij gelegenheid snoep te verkopen in het zeshoekige gebouwtje dat toen ons verenigingsonderkomen was. We hebben het dan over een opstal met 4 kleedkamers met een twee gezamenlijke doucheruimtes voor het Vogelenzangse team en de tegenpartij. Voorzitter John Heemskerk († 2009) benaderde Chris een paar jaar na zijn aanmelding als clublid met de vraag of Chris hem op wilde volgen als voorzitter. Chris zei in 1971 ja . Het betrof hier een bestuurlijke periode waarin Piet Meijer († 2011) penningmeester was en Sjaak de Ruiter (†) secretaris. Jan Warmerdam zat toen ook in het bestuur.

Mede dankzij Toon Medenblik kwam er eerst een lichtinstallatie op het tweede veld. Bij de opening van dit lumineuze gebeuren door burgemeester Pereboom Voller was Chris iets verlaat. Hij had aan Jumie gevraagd om de goede man even bezig te houden. Hij gaf haar het advies "heb het met hem over paarden" en Jumie kun je - zoals bekend - wel om een boodschap sturen. De heer Peereboom Voller wist Chris na zijn verlate binnenkomst te melden dat hij zich geen moment had verveeld, ook dankzij een prima gesprek over de edele viervoeter. In dit sfeertje en dat was op voorhand ook de bedoeling van Chris, achtte Chris de tijd rijp om het meteen maar eens te hebben over een groot project, een nieuwe kantine.
Nou, dat was het niet makkelijk volgens de burgemeester, daar zou veel tijd voor nodig zijn om plannen te maken en tekeningen uit te werken. Chris vroeg onze burgervader meteen of de goede man wellicht zijn agenda bij zich had. De tekeningen/plannen lagen namelijk al kant en klaar en uitgewerkt bij hem thuis.

De opening van die kantine was na heel veel vrijwilligerarbeid op 12 mei 1975. Jumie liet zich daarna ook niet onbetuigd. Na de oplevering maakte ze 16 jaar lang op zondag deel uit van de kantineploeg en dit was zeker niet altijd naar de zin van de kinderen. Ze nam er zelfs vrij voor bij haar werkgever Leo Roozen (voormalige Tulipshow, waar nu het Bakker tuincentrum zit). Vrijwilligerswerk mocht ook bij haar wat kosten.

Chris was ook betrokken bij de oplevering van het nieuwe s.v. Vogelenzang complex in 1979 (op de eerste tekeningen stonden ook tennisbanen en een heuse atletiekbaan) en in 1989 bij de bouw van de nieuwe kleedkamers Piet v.d. Raad was toen voorzitter van de s.v. Vogelenzang. Chris vindt zelf dat hij een veeleisende voorzitter was, zeker voor medebestuursleden, maar meldt ook, dat hij veel mazzel heeft gehad. Er waren veel goede clubvrijwilligers.

Chris heeft sinds zijn lidmaatschap van de s.v. Vogelenzang altijd meer op gehad met het bestuurlijke werk, dan met het uitvoeren van doldrieste voetbalcapriolen op het veld. Hij heeft na zijn inlijving bij de voetbalclub circa anderhalf jaar gekeept en gevoetbald. Na zijn verkiezing als voorzitter was het voor hem einde oefening als voetballer. In zijn ogen kon hij dan beter boven alle partijen staan. Wel heeft hij nog zo'n 4 jaar gescheidsrechterd. Hij deed dat op zo'n manier, dat sommige eigen leden wel eens verzuchtten "heb je een eigen scheids, sta je voor de wedstrijd al met 0 - 1 achter. Neen, een thuisfluiter is Chris nooit geweest en ik spreek uit eigen ervaring.

Chris is ook ''een van de drijvende krachten geweest achter het jarenlange bezoek over en weer tussen de DJK Alverskirchen, een Duitse kleine vereniging. Het leverde hem het erelidmaatschap van deze oosterburen op.

Aan de jaren s.v. Vogelenzang heeft Chris een heel palet aan anekdotes overgehouden. Tijdens het 50 jarig jubileum was toen ook een Veronica drive in show in onze feesttent. Bij ingang moest entree worden betaald en men kwam in grote getale op deze activiteit af. Die drive in show was toen een bekend fenomeen. Men had alleen geen goed afsluitbaar kluisje geregeld. Daarom meldde Chris zich regelmatig bij de kaartjesverkopers om het cashgeld af te romen. Nooit heeft hij meer geld op zak gehad, of beter gezegd in de zakken. Hij puilde aan alle kanten uit van het papiergeld. Men fluistert dat toen de uitdrukking 'hij is beter gevuld' is ontstaan. In het kader van risicospreiding (stel je krijgt in het donker een knuppel in je nek) heeft hij de bundeltjes later op de avond aan verschillende oudere betrouwbare bezoekers (waaronder pa Selhorst, de vader van Roger, Maurice en Edith) in bewaring gegeven.

Tijdens die jubileumactiviteiten werd de feestlocatie bewaakt door een aantal jonge gasten van wat steviger Vogelenzangs makelij. Ze fungeerden ook als ordedienst, met de politie als achterwacht in het toenmalige wachthuisje aan de Borretlaan, waar nu het witte huis met de verkeersborden staat. De reden hiervan was, volgens Chris, dat men wilde voorkomen dat de opzichtige aanwezigheid van ordehandhavers in uniform als een rode lap op een stier zou werken, tenminste bij stieren met een biertje op (!?).

Hij weet zich ook nog te herinneren, dat er destijds bij de opening van de kantine door het bestuur aan verschillende Vogelenzangse partijen werd gevraagd, of zij ook van de kantine gebruik wilden maken. Zo ook de Algemene Bejaardenvereniging Vogelenzang. Deze vereniging kon van onze faciliteit gebruik maken tegen een gematste prijsje. In die tijd was "ik heb eerbied voor uw grijze haren" een hit, gezongen door Heintje, een heel jong Limburgs ventje. De bejaardenclub wilde graag, maar men was – toen dit bleek - niet geamuseerd over het feit, dat men voor een gunstiger tarief dan anderen gebruik kon maken van de kantine. Men wilde geen uitzonderingspositie. Sinds die tijd heeft Chris nog meer respect voor grijze haren.

Geinig vond hij het dat ten tijde van de nieuwbouw kantine er iedere zaterdagochtend om 8.00 uur hetzelfde kereltje stond met de sleutel van het toegangshek, om dit voor hem en zijn auto met aanhangwagen te openen. Chris weet helaas niet meer wie deze jongeman was, anders had zijn naam ik dit stukje gestaan.

Ten tijde van de bouw van de kantine was de heer Verkaik onze 'veldwachter'. Het heeft geen enkele zin om deze kwalificatie te reageren Dirk. Ik weet dat je een andere functiebenaming had, maar ik heb nog alle afleveringen van 'Swiebertje' gezien en daar kom je nooit helemaal meer van los. Volgens Chris was Dirk heel content met de bouw van de kantine en de inzet hierbij van veel jeugdige clubvrijwilligers. Er werd in die tijd in het dorp namelijk bijna geen rotzooi meer getrapt door de eigen (het woord autochtoon moest waarschijnlijk nog uitgevonden worden) jongeren. Die hadden of geen puf meer, of bezig met de bouw.

De laatste vaste voetbalklus van Chris voor de s.v. Vogelenzang bestond uit het voorzitterschap van de Club Surplus commissie, het steunfonds voor de aanschaf van goederen die onze kleine vereniging niet zelf uit de eigen exploitatie/middelen kan bekostigen. Die commissie werd opgericht in 1994. Chris was er vanaf het begin al bij en trad pas vorig jaar (2010) terug. Naast Chris maakte John Heemskerk, Arjan van Mil (†) en ondergetekende deel uit van die eerste commissie en natuurlijk zorgde Chris voor de naambordjes van de Club Surplus leden aan de buitenmuur van de kantine.

Naast zijn verzameling spelden en penningen en het erelidmaatschap van DJK Alverkirchen is Chris ook Ridder in de Orde van Oranje Nassau (1992). Het bewijs hiervan hangt meteen rechts aan de muur als je de voordeur van huize Chris en Jumie binnenkomt. Verder heeft hij in 2007 een KNVB decoratie ontvangen en is hij sinds 1979 erelid (met de toevoeging erevoorzitter) van de s.v. Vogelenzang. Ik ken buiten Chris niemand met zo'n persoonlijke eregalerij van blijken van respect en waardering. Chris heeft dan ook een uitzonderlijke inzet op vrijwilligersgebied gehad.

Voor nu is er voor Chris en Jumie m.i. nog maar een wens van echt belang; de hoop dat Chris gezien zijn gezondheid met een voor hem aanvaardbare kwaliteit van leven nog een hele tijd kan genieten van (schoon)kinderen en 6 kleinkinderen (vier jongens en twee meiden). De kleinkinderen zien ze veel, al is het maar omdat Jumie er momenteel nog regelmatig een paar uit school haalt. De kinderen wonen trouwens allemaal in de buurt, ook aan de Leidesevaart.

DL april 2011.

PS.

Tijdens het schrijven van dit stukje realiseerde ik me dat ik helaas met regelmaat een † achter een naam moet zetten. Het doet me maar weer eens realiseren dat ik ook in een flink tempo ´van de kern naar de buitenkant' aan het groeien ben.

_______________________________________________________________________________

Deze keer in 't Zonnetje: Willem Mooijekind

‘Van Voetbalclub tot Kerk, overal ligt vrijwilligerswerk’.

Vrijwilligerswerk is in onze samenleving belangrijk . Er blijft zo ontzettend veel liggen, als die mensen die pijp aan Maarten geven. Alleen al daarom verdient het onbetaald vrijwilligerswerk de nodige aandacht. Ik meld het u nog maar eens, de stukjes die ik over deze mensen schrijf (altijd met hun medeweten) staan ook voor alle andere vrijwilligers wiens namen ik niet ken, of waarvan ik onvoldoende weet om er iets over op papier te zetten. Ik hoop met deze stukjes over Vogelenzangse vrijwilligers nog eens navolging te krijgen. Er is ongetwijfeld meer - en ook beter schrijftalent in ons dorp. Nog mooier zou het zijn als iedere vereniging dit voor de eigen vrijwilligers doet. Dan kan men meteen aan een stukje ‘club PR’ doen. Deze keer een paar regeltjes tekst over Willem Mooijekind, verblijvend aan de Leidsevaart in Vogelenzang.

De jonge jaren van Willem
Willem, geboren op 8 september 1943, is het jongste kind van vader Tinus (Martinus) Mooijekind en moeder Sien (Josien) Teeuwen. We hebben het hier dus over een geboren en getogen Vogelenzanger. In het huis(je) aan de Graaf Florislaan 15 woonden toen al broer Gerard en zuster Hennie. Een jaar of vijf na zijn geboorte verhuisde het gezin naar nummer 45 in hetzelfde straatje. Hij ging naar de kleuterschool in Casa Carmeli bij zuster Alfonsa, want je bent Katholiek, of je bent het niet. Een logisch vervolg hierop waren de stapjes van Willem naar de Jozefschool aan de Vogelenzangseweg. Daar maakte hij in de loop der jaren kennis met onder andere juf Lindeboom, juf Zwanebeek, meester Struik en meester Oooievaar. De vijfde klas deed hij in de (later afgebroken) catechismusruimte bij de kerk  Hij vond het leuk op school, zo leuk, dat hij het niet in de aller kortste periode afrondde.
Willem zal een jaar of dertien zijn geweest dat hij naar de Ambachtschool in Amsterdam ging. Zijn vakrichting in dagonderwijs was die van loodgieter en een andere school in die beroepsrichting was niet in de buurt voor handen. Het loodgieterswezen zat hem blijkbaar in het bloed. Dit beroep werd vaker uitgeoefend in zijn familie. Voor zo’n klein mannetje van dertien jaar oud moet het in eerste instantie een wereldreis zijn geweest: met de fiets naar station Heemstede Aerdenhout, met de trein naar Amsterdam c.s, daarna overstappen naar station Muiderpoort en tenslotte het laatste stuk lopen naar de polderweg (Amsterdam Oost).

Werk en gezin
Op vijftien jarige leeftijd kon hij in het loodgietersvak terecht bij Juffermans in Heemstede, een neef van zijn moeder. Hier blijkt uit dat je het soms inderdaad van je familie moet hebben. Deze tak van de familie heeft blijkbaar iets speciaals met dit vak, want ook een zuster van zijn moeder kreeg dit aandachtsgebied in het klooster toegewezen. U begrijpt dat zij tevens kloosternon was, een roeping van en geheel andere ‘orde’.
In de avonduren volgde Willem de opleiding tot gezel loodgieter aan de Verspronckweg in Haarlem. Praktijkles kreeg hij van zijn baas. Hij werkte nog steeds bij Juffermans, toen hij in 1966 trouwde met Tini Dernison. De trouwpartij vond plaats in het stadhuis van Haarlem, want Tini is van huis uit een Haarlemse. Willem en Tini wilden natuurlijk een eigen onderkomen en er stond een huisje te koop aan de Leidsevaart 156. U begrijpt dat Willem op zijn 23ste nog niet voldoende liggende gelden had. Werkgever Juffermans kocht het object, waar voorheen opa en oma De Wit woonden, in eerste instantie. Dochter Francien (1967) en zoon Edwin (1969), uw allesweter bij ‘Karwei’ in Hillegom werden er geboren. Dit alles natuurlijk na een vervulde dienstplicht van twee jaar. In dienst haalde hij zijn rijbewijs en hij stak er tot zijn spijt zijn eerste sigaret op. Willem had een gezellige tijd ‘onder de wapenen’.Naar afloop van zijn periode bij de manschapen, kon het papiertje voor 3,85  florijnen (€ 1,75) worden overgeschreven naar een burgerrijbewijs.Na zijn diensttijd ging Willem aan de slag bij een loodgietersbedrijf in De Zilk, met dien verstande, dat als zou blijken dat Willem bij zijn vorige werkgever Juffermans beter uit de voeten kon, hij daar zou kunnen terugkomen. De geschiedde zeven maanden later.Na verloop van vele loodgietersjaren kreeg Willem ernstige rugklachten. Hij kwam een jaar thuis te zitten, ten gevolge van een reumatische aandoening (ziekte van Bechterev). Willem moest ander werk gaan zoeken. Tijdens wat licht kluswerk voor zijn werkgever in 1970 raakte hij daarover aan de praat met een mevrouw des huizes. Deze adviseerde Willem om eens in gesprek te gaan met haar man, hetgeen geschiedde. Dat gesprekje leidde weer tot een uitnodiging voor een gesprek bij de directeur van het Kadaster in Haarlem. De rest is ook geschiedenis. Op 1 januari 1971 werd Willem rijksambtenaar en dat bleef hij tot aan zijn uitdiensttreding (VUT) in 2006. Hij kijkt terug op een lange periode met leuk werk en leuke collega’s.

Bij zijn vertrek naar het Kadaster kochten Willem en Tini hun woning van zijn voormalige baas Juffermans. In die jaren was het nog gebruikelijk dat er veel minder doorstroming was van buren, hoewel buurman Flip (s.r) Linnekamp (†) op enig moment wel met zijn gezin naar de Vogelenzangeweg in Vogelenzang verhuisde. De buurcontacten zijn anno 2011 in het algemeen wat minder geworden; er zijn nu veel meer tweeverdieners, die buiten de deur werkzaam zijn.    

Voetballen en tennis
We pendelen even terug in de tijd, naar het jaar 1952. Willempie was bijna 9 jaar oud toen hij lid werd van de RKvv Vogelenzang. Op jongere leeftijd mocht je nog niet voetballen bij de KNVB. ‘Welp’ Willem was lid van de RKVV Vogelenzang, maar wegens een tekort aan leeftijdsgenoten speelde hij met een paar andere clubgenootjes in een team bij het Heemsteedse HBC. Na enige tijd kon Willem wel het oranje shirt aantrekken. Vanuit de jeugd kwam Willem in 1961 terecht in het derde. Het staat hem bij dat de trainer toen Joop Martin was. In het derde had hij onder andere Dick Schrama, Cock Beliën en Jan de Raad als teamgenoten. Als linkspoot speelde hij toen op de linksbuiten positie. Toen de snelheid wat minder werd bleek de linksback positie wat geschikter. We hebben het dan met zekerheid over zijn laatste jaren als actief voetballer in het vierde, een team met onnavolgbare spelers als Henk en Toon Kokkelkoren, John Wesseling (†), Pedro Muller, keeper Leo Schellevis (†), Peter van der Lans, Henk Beliën (†), Martin en Theo Warmerdam., Rinus Boot en Flip Roelen en natuurlijk ondergetekende. Willem hield in 1992 de voetbal voor gezien, koos voor kleinere ballen en maakte de overstap naar de tennisvereniging Vogelenzang. Een beetje in beweging blijven kon tenslotte geen kwaad. Hij bleef wel niet spelend lid van de s.v Vogelenzang.

Vrijwilligerswerk
In 1969 trad Willem als vrijwilliger toe tot de jeugdafdeling van de voetbalclub.
Willem stapte in 1969 ‘in de jeugd’ en overige voetbal vrijwilligersklussen, omdat hij en veel anderen vonden dat dit broodnodig was. Hij werd in eerste instantie jeugdleider, samen met Jan Lippens, de ons welbekende latere rijschoolhouder te Hillegom. In dat jeugdteam zaten spelertjes als Hans de Vries, Kees Koek jr., Opa, en Frans Roelen jr. Medio jaren ’70 werd hij de jeugdsecretaris. Daarna volgde hij Aad van Beren op als voorzitter van de jeugdcommissie (jc). Willem heeft twintig jaar de nodige energie gestoken in de voetbal, ook omdat hij het lang leuk bleef vinden. Aan alles komt echter een eind. In 1989 vond Willem het genoeg geweest. De laatste jaren als voorzitter van de jeugdcommissie vielen hem steeds zwaarder. Het na elkaar op één dag (in 1985) overlijden van zijn ouders en het toenemend gevoel dat hij in mindere mate een beroep kon doen op ouders van jeugdleden, bijvoorbeeld als chauffeur bij toernooien buiten Vogelenzang, tastte zijn ‘heilig vuur’ teveel aan. Nico van der Meer volgde Willem op als jeugdvoorzitter.

Willem had vanuit zijn rol in de jc. een vinger in de pap waar het de jeugdkampen betrof. Dertien heeft hij er mee gemaakt. Samen met Flip Roelen startte hij met dit jeugduitje. De eerste keer in 1975 ging de reis naar Zeist. Hij kan zich herinneren, dat hij het één keer heeft meegemaakt dat er een pubertje (een van H. een vrij bekende familienaam in Vogelenzang) zoek was. Die bleek zich - na een lange dag de begeleiding in de rats te hebben laten zitten - ergens achter een grote tent verborgen te hebben, volgens Willem omdat het manneke blijkbaar graag wat aandacht wilde. Tijdens telefonisch overleg met de vader van het ventje bleek deze van mening, dat ie maar niet vervroeg naar huis gestuurd moest worden, maar beter in het kamp kon blijven. Dat zou zijn spruit goed doen op weg naar volwassenheid.  

Natuurlijk heeft hij ook hand en spandiensten verricht bij de bouw van de kantine (1973 – 1975). Na de openstelling van deze ontmoetingsruimte was hij met grote regelmaat achter de bar te vinden, eerst op de zondag, later op de zaterdagmiddag, samen met o.a. Arent Zwarteveen. Soms hielp Tini hem bij de verstrekking van de etenswaren. Men mag we stellen, dat Willem hiermee, in combinatie met zijn jeugdwerk een weekendbetrekking had bij de s.v Vogelenzang.

Als lid van de jeugdcommissie was Willem ook betrokkenen bij de festiviteiten rondom het 40 en 50 jarig bestaan van de vereniging. Hij heeft leuke herinneringen aan deze jubilea, zoals het regelen van een maaltijd voor de jeugd. Buurman Jan v.d Born was kok en voor deze hap beschikbaar. Het toenmalige Lucia klooster in Bennebroek stelde de keuken beschikbaar voor het potten en pannenwerk van Jan. De namen van de jubileumcommissie van ’82 staan nog in het geheugen van Willem gegrift: Fons Spaapen, Frans de Wit, Chris Rees, Albert Kleverlaan (†), Toon Medenblik (†) en Toon Kokkelkoren. Willem heeft sowieso leuke herinneringen aan zijn voetbaljaren, zoals bijvoorbeeld de uit- en thuiswedstrijden tegen Duitse voetbalverenigingen (Klein Ochsenfurt en djk Alverskirchen).

Bij Willem kon men ook terecht, als er op landmetervakgebied een beroep moest worden gedaan zoals bij het opmeten van de verschillende s.v. Vogelenzang ‘Waar schijt de koe’ edities. Willem kon exact aangeven op welke kavel het rund zijn of haar vlaai deponeerde.  Goed beschouwd hebben de winaars van deze loterij hun prijs dus aan hem te danken. Hij werd voor deze activiteit ook door andere verenigingen (United Davo, van Nispen en Heemstede) benaderd. Er wordt bij dit soort zaken altijd graag een beroep gedaan op dit soort deskundigheid om heel veel gedonder te voorkomen.

Het structurele vrijwilligerswerk werd na de s.v Vogelenzang periode diep achterin de koelkast opgeborgen tot 2008. In dat jaar trad Willem toe tot het tennisbestuur om in 2009 vice voorzitter te worden. Samen met 5 anderen regelt hij nu de toss donderdagavonden. Op die avonden draait hij dan meteen ook een bardienstje. 

Willem heeft wel altijd iets met jongere mensen gehouden. Hij bewaart goede herinneringen aan een wandeltocht van 250 kilometer in 1997. Een wandeltochtje met veel leuke jongeren naar Santiago de Compostela. Die activiteit stond onder leiding van Piet Hulsbosch en Mieke Metselaar. Willem zat in het team van overige ‘begeleiders’.

Sinds drie jaar gaat Willem jaarlijks ook mee als vrijwilliger bij een zevendaagse mountainbike tocht, die door 4 landen gaat. Tijdens die week worden er sponsorinkomsten binnengehaald, bestemd voor onderzoek naar de ziekte van Duchenne (spierdystrofie). Deze ziekte komt voornamelijk voor bij jonge jongens. Deze patiënten  overlijden al op jonge leeftijd. Voor meer informatie www. duchenneheroes.nl, of 0756471050. U begrijpt dat Willem het helemaal niet erg vindt, als u eens op deze site kijkt en misschien zelfs wel zelf sponsor wordt. Ook kunt u informatie inwinnen bij Willem zelf, persoonlijk, telefonisch (023 5848013), of per mail (w.mooijekind@quicknet.nl).

 

DL. maart 2011

_______________________________________________________________________________

Peter Kleverlaan is een broertje van Loek, Albert (†), Ineke, Marja en Miep. Hij is het vierde kind van zijn ouders Piet en Lies Kleverlaan. Op 15 maart 1952 werd er voor hem een hoekje vrij gemaakt in huize Kleverlaan aan Vogelenzangseweg nummer 362.
Peter heeft behoudens een kort uitstapje in de jaren ’70 (een half jaar in Haarlem) het dorp Vogelenzang nooit verlaten. Hij woonde na zijn vertrek uit het ouderlijk huis in de Deken Zondaglaan, aan de Vogelenzangseweg (voormalige locatie RABObank Vogelenzang) en nu resideert hij aan de Teijlingerweg.  

voetballoopbaan
Net als Albert deed en Loek doet volgt hij al een pittig tijdje het wel en wee van de sv. Vogelenzang mee en natuurlijk werd hij in 1963 als 10 jarige en goed Katholieke jongen voor de eerste keer lid van de toen nog Rkvv Vogelenzang. Peter doorliep zij voetbaljeugdjaren met goed gevolg en kwam op 16 jarige leeftijd in het eerste terecht. Hij maakte er als linkspoot op de linksback en linkshalf positie het kampioenschap van 75/76 mee. We mochten daardoor naar de tweede klasse van de Haarlemse Voetbal Bond (HVB). De KNVB liep in die jaren tot en met de vierde klasse. Speelde je lager dan zat je in de ‘onderbond’.

Na zijn glorieuze momenten in het vlaggenschip (tot 1979) speelde ook nog in het zaterdagteam van de sv. Vogelenzang, een team dat promoveerde in 1984. In dit team kwam hij een paar collega’s uit zijn jaren in het eerste weer tegen: Frans de Wit, Fons Vinken en Lex Warmerdam. Kleurrijke oranjehemden als Martin ‘Ukkie’ Warmerdam, Ruud Bonke, Aad van Beveren, Ton Diependaal, Dirk de Wolf, Loek Kleverlaan, Nico ‘de Kuil’ van der Meer, Fons Spaapen, Rinus Boot, Hans ‘Telstar’ Apswoude, Co Voetelink en ‘L.A. Kritze’ vulden voornoemd zeer te duchten viermanschap aan. Toen de zaterdagtak van destijds, zo rond 1988, ter ziele ging stopte Peter met voetballen. Hij hield het geld voor het niet spelend lidmaatschap ook op zak en dat had hij natuurlijk niet moeten doen. Nu zal Peter pas in 2015 vijfentwintig 25 jaar lid zijn van onze vereniging, terwijl hij toch al zo’n 46 ‘dienstjaren’ achter de rug heeft. Het is niet anders. Voor het bestuur van de sv. Vogelenzang tellen alleen aaneengesloten contributiejaren mee.

Het heuglijke feit van het hernieuwde lidmaatschap van Peter vond in plaats in 1990. Hij  speelde destijds in het welhaast niet meer te overtreffen vijfde team van de s.v Vogelenzang. In vijf seizoenen bereikte dit team eerst een tweede plaats in de competitie en daarna vier achtereenvolgende kampioenschappen (waarvan de laatste in een veteranenpoule). De derde reserveklasse KNVB lonkte. Verhalen met de strekking dat Toon Kokkelkoren als vaste fluitist van dit team hier debet aan zijn geweest worden tot op de dag van vandaag met klem tegengesproken. Een clubscheidsrechter met een de tegenstander niet welgevallig vuiltje in het oog had een team met spelers als Leo, Jos, en Peter ‘Witte’ Dedding, Cor Harthoorn en John ‘Schoen’ Wilson ook niet nodig. En wat dacht u van de inzet van talenten als Gijs van den Oetelaar, en ondergetekende. Er wordt nog steeds gefluisterd, dat er op ’s Neerlands wegen nog steeds auto’s op onverklaarbare wijze slippen. Wij, van dit roemruchte vijfde team, weten dat dit komt door het vele angstzweet dat onze toenmalige tegenstanders op de heenweg naar ‘de Vogelenzang’ rijkelijk hebben laten vloeien.

Peter speelde ook in dit team linkshalf en had regelmatig uw secretaris als back achter zich. Daar werd onze Peter niet altijd vrolijk van, want de ‘linkse’ back had de gewoonte om veel ballen niet in te leveren bij zijn half, neen, de diepe bal met bananencurve, in eerste instantie strak langs de lijn en daarna naar rechts draaiend richting het strafschopgebied van de tegenpartij, op maat voor de welhaast permanent op volle snelheid liggende Gijs van den Oetelaar, moest gespeeld worden. Peet schijnt wel van fruit te houden, maar voor deze kromme gele of groene vrucht is hij sindsdien allergisch. 

Tussen het voetballen door kwam hij in 1972.Trudy tegen, en zoals dat wel vaker voorkomt, er werd na een zeker hechtingsproces getrouwd. We hebben het dan over 1975. Vervolgens kwam de klap op de vuurpeil in 1993. Die vuurpeil heet Niek en weer groeide er een loot aan deze toch al redelijke ‘rijke’ Kleverlaan stamboomtak. Even voor uw duidelijkheid, maar wel ernstig terzijde: als er sprake is van een arme tak, dan komt dit door de geboorte van een zeer beperkt aantal nakomelingen. Het is maar dat u het weet. Een arme tak kan anderszins wel een rijke tak zijn, mits het erfrecht op juiste wijze wordt toegepast.

Vrijwilligerswerk voor de sv. Vogelenzang
Het motto ‘handen uit de mouwen voor de club’ is Peter, net als bij Loek en Albert, nooit vreemd geweest. Er waren zijn bestuurlijke jaren van 1992 tot 1998. Hij had toen de kantineportefeuille, met daarin de financiële zaken en de coördinatie van de kantinedienst vrijwilligers. Dit laatste was toen al een kopzorgenklusje, waarbij je zelf de gaten dicht mocht lopen. Kantinediensten heeft Peter in de loop der jaren genoeg gedraaid. Men kon hem van 1987 tot 2003 met regelmaat achter de bar vinden. Peter staat vanaf 1992 te boek als één van kantine ‘leidinggevenden’(zij die beschikken over de sociale hygiëne/of horecapapieren) en hij regelt nog steeds wat betalingen van inkoopfacturen. Ook was hij niet beroerd om vanaf 1986 een jaar of 6 het clubblad (hadden we toen nog) te stencilen en te vergaren.  
Jeugdleider is Peter ook geweest van 1976 tot 1978 (A junioren) en van 2004 tot 2007. In de laatste periode was hij (mede)leider van het team waarin zijn zoon speelde.

In dat vrijwilligerswerk vult Trudy hem goed dan, want de vereniging heeft lang gedraaid op haar Middenstanddiploma en zit zij als sinds jaar en dag (met Marja, een zuster van Peter) in de redactiecommissie van de INVO. Zij zorgen er voor dat de kopij tweemaandelijks ordelijk wordt aangeleverd voor het drukproces. Trudy en Marja komen ’s zondags regelmatig op de voetbal, als lid van het jeu de boules gebeuren voor dames. Een glaasje wijn en een bitterbal bindt natuurlijk ook. Mocht u niet weten wie Trudy of Marja is, vraagt u het me dan bij gelegenheid dan even aan me. Ik wijs ze graag voor u aan.

Goede voetballers
Als Peter de vraag gesteld wordt wat in zijn ogen goede voetballers in s.v. Vogelenzang tenue zijn geweest noemt hij er moeiteloos een aantal op (met verontschuldiging voor degenen die hem even niet te binnen schoten): Jos en Leo Dedding, Frans de Wit, Geert Jan Martens, Lennart Loorbach, Mark Meijer, Ron Reemer, Sander Teeuwen, Hans Graas, Adriaan Snowdon, en Jan (bril) van Haaster

Mooie clubervaringen
Bij mooie clubervaringen denkt Peter aan het jubileumfeest in 2007, de weekendjes uit en thuis tegen Duitse verenigingen (Klein Ochsenfurt en de DJK Alverskirchen) en verder is hij een gelukkig mens als ieder jaar voldoende vrijwilligers zijn voor alle noodzakelijke klussen.
Alles wat de clubsfeer ten goede maakt hem blij.

Eenieder die Peter maar enigszins nabij staat werd in 2008 opgeschrikt door het bericht dat hij tijdens een fitnesstraining een hersenbloeding had gekregen. Ondergetekende kan u derhalve niet vaak genoeg waarschuwen voor het te overmatig werken aan uw conditie. Houdt u vooral een vinger aan de eigen pols en let u er daarbij vooral op dat uw horlogebandje niet losschiet. Gelukkig kan ik deze opmerking uit de losse pols maken, omdat Peter na een redelijk langdurig verblijf in het ziekenhuis er weer helemaal bovenop gekomen is. Intimi weten al langer dat Peter niet gemakkelijk klein te krijgen is. Hij werkt al vanaf  1974 als design supervisor bij Fluor Daniël te Haarlem. (Schalkwijk). Dit is een Amerikaanse firma, met andere woorden een commerciële tent en dus heeft Peter al 4 reorganisaties ten gevolge van economische dipjes, dan wel geslonken orderportefeuilles, overleeft. Ook hier zal zijn inzet, vakmanschap en loyaliteit een rol spelen.

DL, mei 2010.

________________________________________________________________________

Kees van de Raad en Peter Wester ontvangen een KNVB onderscheiding.

Tijdens de vrijwilligersbijeenkomst van onze vereniging op 29 mei maakte de heer Rob Stenacker, bondsbestuurder KNVB, zijn opwachting om een tweetal trouwe vrijwilligers de KNVB waarderingsspeld uit te reiken. Kees v.d. Raad en Peter Wester kwamen voor deze verdiende onderscheiding in aanmerking.

Kees v.d. Raad, net 54 jaar oud geworden, speelde in zijn jeugdjaren bij de Rkvv Vogelenzang, maar verkaste op enig moment naar (het niet meer bestaande) SVB, een zaterdagvereniging in Bennebroek. Deze club werkte de thuiswedstrijden af in ‘de Kuil‘. In 1989 werd SVB opgeheven, naar ik begrepen heb omdat de gemeente andere plannen had met de speellocatie (tot op de dag van vandaag zijn het blijkbaar bij plannen gebleven). De sv. Vogelenzang werd in 1989 ineens drie zaterdagteams rijker. Een aantal voormalige s.v. Vogelenzagers keerde terug op het oude honk. Ook Kees stapte over en terug naar de s.v. Vogelenzang. Hij regelde als speler/leider vanaf dat moment onder oranje zwarte paraplu van alles en nog wat voor zijn eigen team op de zaterdagmiddag en hij houdt dit in 2010 nog steeds vol. In de jaren dat zijn kinderen nog klein waren zagen we hem en zijn vrouw Marja op zaterdagochtend langs s‘Heren wegen scheuren om jeugdteams op de plaats van bestemming te krijgen. Rond de milleniumwisseling trad Kees toe tot de jeugdcommissie en sinds 2007 zit hij ook in de toernooicommissie van de jeugd. Het wedstrijdsecretariaat van de jeugd voert hij sinds 1999 en het seniorendeel nam hij in 2004 over van Roelf Dekker. Toch moet de verveling thuis nog hebben toegeslagen. Hoe anders valt te verklaren dat hij in 2005 Loek Kleverlaan opvolgde als leider/assistent grensrechter van het eerste. Als leider van het eerste is hij nu ook nog een regelneef voor de trainer. Kees geeft daarbij de selectiespelers via de mail door wie er in welk team men voetbalt, waar en hoe laat. Wel beschouwd heeft hij in feite twee banen, doordeweeks één om den brode als automonteur te Hillegom en een onbezoldigde job voor de doordeweekse avonden en ik het weekend.
Voor wie kan tellen, in 2009 heeft Kees er 20 jaar substantieel vrijwilligerswerk voor onze vereniging opzitten. Dit alles betekent veel meer dan een dagdeeltje clubliefde per week en wat zouden moeten we zonder een adequaat reagerende wedstrijdsecretaris. De kans is dan groot dat clubscheidsrechters op verkeerde dagen en tijdstippen de bestuurskamer betreden en teams lopen het risico uit of thuis voor een gesloten hek te staan. De eerlijkheid gebiedt wel te schrijven dat hij dat vrijwilligerswerk combineert met de gezelligheid, die bij onze club volop te vinden is en het scheelt absoluut ook, dat hij van een biertje houdt. Onverlet de dankbaarheid van het bestuur voor alle inzet van Kees, vragen wij hem er goed te letten dat hij zichzelf niet voorbij loopt. Men zegt ‘niemand is onmisbaar’, maar de Keesjes van zoveel vrijwilligersuren zijn een steeds schaarser goed aan het worden.. 

Peter Wester. We schrijven 1996, Peter floot toen wedstrijden voor Concordia en af en toe een wedstrijdje in Vogelenzang. Het bestuur besloot in dat jaar voor onze vaste clubscheidsrechters een scheidsrechterstenue te kopen. De uitgave werd destijds gefinancierd door de Club Surplus (Club van 100) van onze vereniging. Dit gebaar trok Peter over de streep en hij werd een vaste scheidsrechterswaarde voor de s.v. Vogelenzang. Concordia had het nakijken. Niet dat Peter als een armlastig medeburger kan worden beschouwd, maar het ging hem om het principe dat wat waardering voor zijn vrijwilligerswerk op zijn plaats was.
Dat scheidsrechterswerk vraagt een hoge frustratiedrempel, want veel beslissingen zijn in de ogen van s.v. Vogelenzang spelers, of die van de tegenpartij, per definitie onterecht. Gelukkig
Laat Peter zich daardoor meestal niet uit het lood slaan.

Peter groeide in de jaren als het ware naar de club toe en werd bestuurslid in 2004. In die rol heeft hij zijn inbreng in alle zaken die ter tafel komen en notuleert hij ook de bestuursvergaderingen en de jaarlijkse ledenvergadering. Voor uw secretaris bracht het wat verlichting in zijn hoeveelheid werk. Hij heeft tevens de ledenadministratie gekoppeld aan het geautomatiseerde systeem ‘Sportlink’ op zich genomen, een klus waar uw secretaris ook al geen affiniteit mee heeft en die wil dat graag zo houden. Peter neemt het voor lief dat hij geen vergoeding krijgt voor zij reiskosten tussen zijn woning en Vogelenzang en Nieuw Vennep ligt nu ook weer niet naast de deur.

In zijn privéleven, kreeg hij in de afgelopen jaren de nodige klappen. Hij tobde met zijn gezondheid en werk. Ondanks dit alles bleef de band tussen club en Peter bestaan. Peter deed in de afgelopen 14 jaar wat hij naar zijn omstandigheden kon doen voor onze vereniging. Hierbij moet nog worden vermeld, dat er bij speciale verenigingsgelegenheden, of hele drukke competitiedagen een beroep op hem kan worden gedaan bij de verkoop van drankjes en broodjes. Als voorbeeld denk ik aan zijn bereidwilligheid om bij te springen in de koek en zopie tent tijdens de openstelling van ‘onze’ ijsbaan in de afgelopen winter. Hij deed het, maar bleef ten gevolge van onderbezetting te lang staan. Na 6 uur vrieskou kreeg hij daarvoor de rekening gepresenteerd kreeg, het schoot hem fors in de rug. Tsja, Peter is inmiddels ook al een gevorderde vijftiger. Net als voor Kees geld ook voor Peter: zorg alsjeblieft dat je je eigen  motor niet opblaast. Dat kunnen we echt niet hebben, je bent voor het bestuur en leden een te belangrijke steunpilaar.  

_______________________________________________________________________  

ZILVEREN KNVB SPELD VOOR PETER KLEVERLAAN

Jaarlijks in mei, aan het eind van het voetbalseizoen organiseert het bestuur van de s.v. Vogelenzang een vrijwilligersbijeenkomst. Tijdens deze bijeenkomst is er aandacht voor vrijwilligers die heel lang tijd steken in hun club. De laatste jaren maakt bij die gelegenheid ook een KNVB bondsbestuurslid zijn opwachting, om vrijwilligers (die aan de hiervoor gestelde criteria voldoen)
te decoreren. Dit jaar waren Kees v.d. Raad, Peter Wester en Peter Kleverlaan aan de beurt. Peter was echter op vakantie en dus moest dit stukje waardering namens de leden en KNVB voor 36 jaar ‘iets extra’s’ uitgesteld worden.

Het leukst van dit alles is natuurlijk het verrassingselement. Sommige zaken worden bij wijze van spreken al ‘aan de bar’ besproken, nog voor het bestuur zich uitgesproken heeft, maar in dit soort gevallen lukt het steeds weer om de boel geheim te houden. Je zou kunnen zeggen dat dit tekenend is voor de waardering voor iemand. Men ziet blijkbaar graag dat het ook een verrassing voor de persoon in kwestie. Dan is hem of haar echt van harte gegund.

Peter, die nooit iets voor zichzelf vraagt (zo kennen we hem op de club tenminste niet) kreeg een klein symbooltje van onze – en KNVB dank voor zijn clubinzet. Hij is daarmee het 21ste clublid met een dergelijke onderscheiding. Zijn oudere broer Loek ging hem al voor en broer Albert (†) gaf symbolisch aan (met ‘donderend geraas’ gleed twee keer achter elkaar een statafel op de grond) het er ook mee eens te zijn. Iedereen mag tenslotte geloven wat ie geloven wil. Dat met die donder is een verwijzing naar een slechts bij een beperkt aantal mensen bekende gebeurtenis. Wat zou dit zijn ? Intrigerende opmerking, niet? Hoe dan ook, de dames van de jeu de boules club namen er nog een droog wit wijntje op en de heren van het eerste deden een extra schepje op het feestelijke gevoel bij de aanwezigen door met 4 – 3 te winnen van VVH/Velserbroek. Een zege die niet meer werd verwacht na een 2 – 3 achterstand kort voor tijd.

Een opsomming van het vrijwilligerswerk van voornoemde heren voor de s.v. Vogelenzang is eerder kenbaar gemaakt op de dorpssite (staat nog onder het kopje vrijwilligers), de s.v.Vogelenzang voetbalsite en ‘Invo’.     

DL oktober 2010.

_______________________________________________________________________

'Langer doorwerken, minder vrijwilligers'

Ze vormen het cement van de vereniging en geen voetbalclub kan zonder ze: vrijwilligers. In de rubriek Liefdewerk (Oud papier) portretteren we de meest bijzondere personen die zich belangeloos inzetten voor 'hun' club. Van jarenlang bestuurslid naar de eeuwige terreinknecht. Vandaag: Hans Apswoude.
Al meer dan veertig jaar is hij vrijwilliger bij SV Vogelenzang in Bloemendaal. Na vele drukke jaren doet Hans Apswoude het wat rustiger aan. Toch fluit hij momenteel nog altijd de senioren van de club. ,,Ik ben ook secretaris van de bouwcommissie, want we hebben de nodige uitbreidingsplannen. Ik doe dus nog genoeg. Alleen ben ik er nu niet meer al mijn vrije avonden en weekenden aan kwijt. Die tijd is voorbij.”
 
Jeugdleider, jeugdtrainer, scheidsrechter, barman en voetballer. Een greep uit de functies die de 57-jarige Hans jarenlang wist te combineren. Als trouwe supporter van Telstar bezocht hij bovendien alle thuiswedstrijden van zijn cluppie. ,,Ik heb inderdaad genoeg drukke tijden gekend”, zegt Hans. ,,Het leek soms wel alsof ik met SV Vogelenzang getrouwd was. Elke avond was ik bij de vereniging te vinden. Het was gewoon een fulltime job. En dat naast mijn echte baan en mijn liefde voor Stormvogels/Telstar, waar ik al 34 jaar een seizoenskaart heb. Voordeel was wel dat ik toen nog niet in het echt getrouwd was.” Op de foto staat de vrijwilliger naast Telstar-trainer Jan Poortvliet.
 
Jeugdbestuur
 
Hans begon al op zijn veertiende als vrijwilliger. ,,Ik vond het leuk om te helpen, met klussen bijvoorbeeld. Al snel bood ik me aan om in het jeugdbestuur te zitten. Inmiddels word ik 58, dus ik loop al een tijdje mee.”
 
De waardering maakte het voor Hans al die jaren de moeite waard. ,,Ik ben uiteraard maar een klein radertje in een grote machine”, vertelt hij bescheiden. ,,We doen het met een groep van honderd man. Die saamhorigheid maakt het juist zo leuk. Met z’n allen de schouders eronder zetten. Ik geniet daarvan.”
 
Een groep van honderd vrijwilligers klinkt veel. Toch is het volgens Hans allemaal niet zo rooskleurig. ,,Er zijn functies binnen de vereniging die ook wij heel moeilijk bezet krijgen”, legt hij uit. ,,Die van voorzitter of secretaris bijvoorbeeld. Jobs die ongelooflijk veel tijd in beslag nemen, dat kun je echt niet combineren met een normale baan. Het voorzitterschap is ideaal voor gepensioneerde mensen. Alleen is de politiek van plan om iedereen in de toekomst tot zijn of haar 67ste te laten doorwerken. Ik weet zeker dat verenigingen door deze maatregel een nog groter probleem gaan krijgen om vrijwilligers te vinden. Daar is niet goed over nagedacht.”
 
Stoppen
 
Hoewel Hans het wat rustiger aan doet, is hij niet van plan te stoppen. ,,Nee, voorlopig blijf ik de club trouw. Ik doe het nog steeds met alle plezier.”
 
Daarbij ook geholpen door zijn Zilveren KNVB-speld, die liet zien hoe zeer de vereniging hem waardeert. ,,Een mooi moment”, blikt Hans terug. ,,Ik had een toernooi gefloten en kwam het veld aflopen. Toen stonden ze me op te wachten. Bezweet en in mijn scheidsrechterstenue moest ik naar voren komen. Ik was verbaasd, maar heb er wel van genoten.”

Bron: www.voetbal.nl

__

 

 

________________________________________________________________________

Eerder in 't Zonnetje:

Roelf Dekker

Fons Vinken

Binnenkort komen stukjes van vrijwilligers zoals, John Heemsker, Cees Weijers enz.