Hans Graas, ook hij 2 x 25 jaar lid van de SV Vogelenzang

Hans Graas, ook hij 2 x 25 jaar lid van de SV Vogelenzang

4 mei 2022 10:15

DL

Hij kwam ter wereld op 4 november 1962 in Overveen. Zijn ouders Herman en Miep woonden daar op een bovenwoning in, bij kennissen van opa en oma die er tegenover gehuisvest waren. Herman en Miep kregen na Hans nog vier kinderen, Paul, Carola, Sandra en Marriƫtte, die slechts 1 jaar oud mocht worden. Hans is lid sinds 26 januari 1997, dat wil zeggen sinds zijn laatste lidmaatschap, want net als bij Loek kleverlaan is er sprake van een eerder lidmaatschap. In zijn geval was dat op zeven jarige leeftijd in 1969. Dat lidmaatschap duurde tot 1995. Hij stopte toen met veldvoetbal, niet wetend dat hij ook niet spelend had kunnen blijven. Hans heeft dus nu twee keer een 25 jarig jubileum achter zijn naam staan. Zonder onderbreking zou hij dus dit jaar 52 jaar lid zijn geweest. Twee jaar na de geboorte van Hans verhuisde het gezin Graas vanuit Overveen naar Vogelenzang. Vader Herman reed op weg naar zijn werk als leraar op de Paulus LTS in Hillegom in een geleende auto door Vogelenzang en zag dat er nieuwbouw plaatsvond aan de Teylingerweg. Pa en ma besloten daar een woning te kopen.

Hans ging in Vogelenzang naar de lagere school via de Henricusmavo naar de IJmond MTS. Nadat hij zijn diploma haalde werkte Hans voorafgaand aan zijn militaire dienst een half jaar bij Teken – en Adviesbureau Duineveld in Hillegom. De familie Duineveld woonde in de Bekslaan in Vogelenzang. Zoon Frank maakte deel van uit van dat gezin. Laat die Frank nou de persoon zijn op wiens naam Loek Kleverlaan in zijn jubileumstukje niet kon komen. Hij was die hele snelle speler, die destijds lid van onze vereniging was. Daarmee is het vraagteken in het stukje over Loek ook vervangen door een uitroepteken. Bij de start van zijn dienstplicht stapte Hans expres in een bus die naar een andere kazerne reed dan de hem toegewezen kazerne. Hans deed dit, omdat hem door Jos van Haaster verteld was dat hij niet in Ossendrecht moest wezen, maar in Bergen op Zoom. In die standplaats kon hij wel gratis zijn groot rijbewijs halen. In zijn diensttijd had hij wat meer mogelijkheden op speciaal verlof, omdat hij er in een militair voetbalteam kon spelen. Ook wel lekker dus. Na afloop van zijn diensttijd kwam hij via zijn schoonvader te werken bij een staalbouwer in IJmuiden. Hij heeft daar alles geleerd wat je bij de uitvoering van het werk in de praktijk moet weten. Dat kwam van pas toen hij bedrijfsleider werd bij Evers staalconstructies. Daar werkt hij nu al weer 33 jaar, sinds 2017 als directeur van het bedrijf. Hans ging in 1988 met Marie José Meijer zelfstandig wonen in de Graaf Albrechtlaan in Vogelenzang. Het stel trouwde in 1989. Ze kregen drie kinderen: Iris (1993), Lisanne (1995) en Remco (1998), die overigens allemaal voetbaljaren bij de SV Vogelenzang achter de rug hebben. In 2003 verhuisde men terug naar de westkant van Vogelenzang, naar de hoek Teylingerweg Borretlaan, dus nog weer dichter bij ‘moeders’.    

Hans was als voetballer niet stijf rechtsbenig, met links kon hij ook wel een bal afspelen naar een speler met dezelfde kleur shirt en broek. In de jeugd speelde hij in de pupillen A en B, bij de junioren C, B en A. Terzijde, uw schrijver heeft een blijvende grote moeite met al die veranderingen van de benamingen van leeftijdscategorieën bij de jeugd. Er wordt van alles verboden, maar dat niet!

Hans werd kampioen met de C1 junioren. Het was ook een geweldig team met Arnold Roelen, Richard Roelen, Ben van Aken, Peter Dedding, Erik v.d. Burg, Mark Beekman, Alex van Haaster, Hans de Vries, Pieter Heemskerk en Johnnie Heemskerk van de Noorder Leidsevaart. De leiders waren Jan van Norden en Peter Prins. Richard, Ben en Hans werden zelfs geselecteerd voor een Haarlems Jeugdelftal en dat zegt toch wel iets over hun voetbalkwaliteiten. Na het kampioensjaar vertrokken er tot verdriet van het bestuur enkele spelers naar HBC. Hans bleef de club echter trouw en dat betaalde zich later uit in nog grotere successen. Hans speelde zijn eerste wedstrijd in het vlaggenschip op 17 jarige leeftijd, als invaller voor de geblesseerde Michel Warmerdam. Hij vindt Ben van Aken, Ron Goossens, ‘kleine’ Jan van Haaster, Thijs van Haaster, Robbert Koot en Lex Warmerdam de beste voetballers waar hij mee heeft samen gespeeld.

In 1990 was hij één van de spelers die de HVB (Haarlemse Voetbal Bond) beker omhoog mocht houden. Er werd gewonnen van Spaarnestad, de favoriet voor de eindoverwinning, in dat jaar kampioen van de eerste klasse HVB. Uit de kampioensfoto blijkt dat de SV Vogelenzang destijds zelfs beschikte over een eigen fysiotherapeut/verzorger. In 1991 volgde het kampioenschap van de gewone competitie met Ben van Aken, Ronald Roelen, Pim Roelen, Mark Meijer, Chris en Jan Boot, Ron Goossens, Robert Koot, Pino Toledo, Jos van Haaster, Dick Heemskerk en Arnoud Perukel. Hans kon ook een kampioenschap vieren in de zaal met team 1. Hierin speelde de kern van voornoemde veldkampioensploeg met Rob van Nieuwenhuizen als formidabele keeper.

Jaren later maakte hij deel uit van ons tweede team, dat te sterk was voor de tegenstanders. Dit alles onder de bezielende leiding van leider/sponsor Mees van der Aar, Martin ‘Spil’ Assendelft en Arie Warmerdam. Voor de namen van de spelers verwijs ik u graag terug naar het Jubileumstukje over Alex van Haaster. In 1995, op 33 jarige leeftijd, stopte hij als selectiespeler omdat hij op zondag tijd wilde hebben voor zijn toen nog kleine(re) kinderen en 11 jaar later (in 2006 dus) was het voor hem einde oefening als zaalvoetballer. In 2010 trok hij zijn veld voetbalschoenen weer aan om in het derde te gaan spelen. Weer tien jaar later op zijn 57e gingen de schoenen voor de allerlaatste keer uit. Het enige overgebleven team op de zondag viel uiteen. Ons eerste speelde toen al op de zaterdag. Sindsdien is Hans niet spelend lid. Als je zo lang voetbalt zoals Hans, is de kans groot dat je daar niet helemaal ongeschonden door komt. In 1993 brak hij een knieschijf en hij brak drie keer zijn neus door tegen een ellenboog van een tegenstander ‘aan te lopen’.   

In de zaal speelde hij in bedrijfsteams (waaronder De Mon vishandel, Berbee en Croon), tot het moment dat de teams zich onder de vlag van de SV Vogelenzang schaarden. Hans denkt nog steeds dat de KNVB van die grote hoeveelheid bedrijventeams af wilde, ook vanwege het makkelijker kunnen innen van contributies en boetes als de zaalvoetbalteams gekoppeld waren aan officiële verenigingen. De SV Vogelenzang ging natuurlijk akkoord met de komst van vijf zaalvoetbalteams, mits het voor de veldafdeling budgettair neutraal zou zijn. Er mochten voor de club geen extra kosten aan verbonden zijn. KNVB Boetes werden dan ook opgehoest door het team waarin de ‘overtreder’ speelde, volgens het principe afspraak is afspraak. Thuiswedstrijden werden afgewerkt in het voormalige Hillegomse Treslong (voor de ouderen onder ons, u kunt zich het bezoek van de Beatles daar nog wel herinneren?), later werden de thuiswedstrijden gespeeld in de ‘Bennebroekse Kooi’ .

Hans maakte deel uit van de commissie die de organisatie van de uitwisseling met Duitse voetbalgasten overnamen van Toon Medenblik, Chris Rees en Flip Roelen. Twee jaar stage lopen bij deze onvergetelijke  SV Vogelenzang coryfeeën resulteerde in een uitwisseling die nog drie of vier duurde, waarna er een einde kwam aan dit bijzondere hoofdstuk in onze voetbalgeschiedenis. Hij kijkt met evenveel plezier terug op jeugdkampen in Zeist, Assen en Hoek van Holland, ook door de geweldige jeugdleiders die daarbij betrokken waren. Als speler was de gewonnen HVB beker en het feest daarna een hoogtepunt, evenals de jubileumwedstrijd op ons sportveld tegen Ajax met spelers als Storm, Weggelaar, Wiggemansen en Rini van Roon in datzelfde jaar. Hij heeft met een aantal leeftijdsgenoten vanaf de lagere schooltijd al samengespeeld en gevoetbald, ook op de club. Dat resulteerde in een vriendschapsband die nog steeds voortduurt in de vorm van weekendjes weg met Chris en Jan Boot, Alex en Jos van Haaster, Dick Heemskerk, Floor Meeuwenoord, Arjan Meijer, Fred en Rob van der Raad en Pim Roelen.   

Als hij een keuze moet maken uit de beste voetballers die hij in ons eerste heeft zien spelen en zich moet beperken tot het noemen van slechts enkele namen, dan krijgen Rob Klop, Rob van Nieuwenhuizen (keeper), zijn zoon Nick en Kevin van der Raad deze eer. Als het om het zaalvoetbal gaat dan springt Pim Lagrand er voor hem toch wel boven uit.

Zondag 5 oktober 2014 stond in het teken van de officiële opening na de verbouw- en bouwactiviteiten van 2009 tot 2014. We hebben het hier dan over de nieuwe berging voor het onderhoudsmateriaal en de renovatie van het clubhuis. Tijdens de officiële opening van het clubgebouw vroeg voorzitter Rein Veldhuizen in de stampvolle kantine een lid met de geboortedatum 4 november 1962 naar voren te treden. Naar het leek met gepaste tegenzin en bijbehorend gezicht voldeed Hans aan dit verzoek. Hem duwen was nog net niet nodig. Hij kreeg te horen dat onze leden hem tot Lid van Verdienste hadden benoemd als dank voor het vele vrijwilligerswerk dat Hans voor onze vereniging heeft gedaan. Naast het voorzitterschap van de bouwcommissie tijdens voornoemde jaren heeft hij vanaf 1985 het wedstrijdsecretariaat gedaan voor de zaalvoetbalteams. Daarbij had ie ook nog wat tijd over om voor er de voorzitter, secretaris en penningmeester van te zijn. We hebben het dan in de loop der jaren over maximaal vijf teams. Na afloop van het seizoen 2013 – 2014 stopte het laatst overgebleven team. Vanaf 2005 is Hans ook afwisselend leider, of trainer van een jeugdteam geweest. Hij was zes jaar (van de F3 tot en met de D1 pupillen) samen met Pieter ‘Prik’ Heemskerk leider van het jeugdteam waarin zoon Remco speelde. Vier jaar training door Hans bracht in het seizoen 2006 – 2007 het kampioenschap voor C1,  een combinatieteam van jongens en meisjes waarin ook Aidan Ryan, Tim van Haaster, zijn dochters Lisanne en Iris, Kimberley Nieuwenhuizen en Tessa Selhorst speelden onder de  goedkeurende leidersogen van Alex van Haaster en Rob van Nieuwenhuizen. Voor de meiden volgden daarna nog twee jaar voetballen bij HBC en ze zwaaiden tenslotte af in Hillegom. Hans heeft zoals u heeft kunnen lezen de gouden tijd van de SV Vogelenzang meegemaakt. Dat betekende ook dat het bezoek tijdens trainingsavonden op de donderdag drie rijen dik voor de bar stond. Achter de bar stonden dan Alex van Haaster en Hans. Een eerdere blijk van waardering voor het vele vrijwilligerswerk kreeg hij in 2012 al van de KNVB. Ook Hans is in het bezit van de zilveren speld.

Het voorgaande afsluitend merkt Hans nog op, dat velen bij en rondom onze vereniging doen wat ze kunnen om het dorpsvoetbal zo goed als maar mogelijk is in stand te houden. Hij blijft betrokken bij de SV Vogelenzang, maar ook in de ‘Vogelvrij’ commissie, als voorzitter, steekt hij zijn energie. Dat is ook leuk om te doen. Denk daarbij maar aan het grote succes van het jaarlijks mozaïekweekend. Fysiek wordt het tilwerk voor hem en leeftijdsgenoten wel wat zwaarder. Het zou prettig zijn als de commissie in de komende jaren een beroep kan doen op bredere ondersteuning door jongere vrijwilligers. Op speciaal verzoek van Hans staat bij dit stukje een foto van hem (rechts) met broer en vriend Paul.  

 

Delen

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!