Peter Dedding 50 jaar lid s.v. Vogelenzang

Peter Dedding 50 jaar lid s.v. Vogelenzang

8 mei 2022 20:15

DL

Peter werd op 13 maart 1962 in de ouderlijke woning aan de Vogelenzangseweg 338 van vader Arie en moeder An Roessen geboren. Dit was een heel goed en bijzonder jaar. De ouderen onder weten natuurlijk nog wel dat toen de eerste single van de Beatles uit kwam ‘Love me do’ en Anneke Grönloh werd in Nederland wereldberoemd met ‘Brandend Zand’. En laten we vooral niet vergeten dat het in Nederland wettelijk verboden werd om een trekhond te houden. De laatste 23 trekhonden werden dus werkloos.

Hij groeide op in een groot Katholiek gezin. Peter heeft zes oudere broers en zusters: Jan, Leo, Lida, Marijke, André en Jos. Na Peter was met de komst van Rineke en Michel het gezin compleet. Hij mag wel een telg uit een roemrijk Vogelenzangs voetbalgeslacht genoemd worden. Zijn vader Arie speelde ook al in onze clubkleuren en zijn oudere broers, de voetbaltalenten Leo en Jos, gingen hem bij de aanmelding als lid voor. Als Peter zich niet vergist, heeft  hebben ook Jan en André nog kort voetbalkleren aan gehad in het weekend. Peter zelf werd lid op 1 april 1972, een kleine drie weken na zijn tiende verjaardag. Kun je als voetballiefhebber van je ouders een mooier verjaardagcadeau krijgen? Peter bleef net als broer Jos tijdens zijn voetballende periode de SV Vogelenzang trouw.

Het gezin verhuisde van de Vogelenzangseweg naar de Leidsevaart 266. Hij leerde Saskia Mense kennen ‘op de voetbal’. Peter zal toen een jaar of 22 geweest zijn, zij pak weg 19 jaar jong.  Inwoning bij Leo op Elstwout was een volgende stap in hun relatie en vervolgens een jaartje wonen in Hillegom naast de ‘Draka’. Peter en Saskia trouwden en sinds 1991 wonen ze aan de oostkant van de Vogelenzangseweg. Het stel is in het gelukkige ‘bezit’ van twee dochters, Merel en Nienke, ook al weer twintigers. Peter werkt sinds jaar en dag bij de Gemeente Bloemendaal en Saskia doet een paar dagen per week van alles en nog wat in de Vogelenzangse Coop van Peet en Mandy.   

Peter speelde dus vanaf 1982 bij de club en doorliep alle jeugdteams. Rechtsbenig was hij. In het begin stond hij twee jaar op doel, daarna op het middenveld en vanaf de oudere jeugd in de spits. Hij was een koppige spits, in de betekenis van heel wat met het hoofd gescoorde doelpunten  Van broer Leo kreeg hij de bijnaam ‘Witte’, omdat Peter als tiener nogal

uit zijn plaat kon gaan als hij aangesproken werd op zijn haarkleur. In die tijd was het trouwens heel gebruikelijk een bijnaam te hebben. Eén van de mooiere jeugdherinneringen is zijn kampioenschap met de C junioren. We laten na om hier de namen van de spelers in dit team te noemen, omdat die opsomming al staat in het jubileumstukje over Hans Graas.

Vanaf de overgang naar de senioren speelde hij lang in het tweede. Af en toe kon hij een wedstrijdje mee doen in het eerste rond de tijd dat broer Leo ook nog trainer van onze vereniging was. Een kampioenschap met het tweede zat er voor Peter steeds net niet in. Wel haalde het team de finale van het HVB bekertoernooi, die helaas verloren werd van ‘De Brug’. Hierbij deed het vreemde feit zich voor, dat die bekerwedstrijden allemaal, met uitzondering van die finale, werden gewonnen op doordeweekse avonden. Dit in tegenstelling tot de competitiewedstrijden in het weekend. Een degradatie uit de tweede klasse HVB kon op het laatste moment worden voorkomen. Na zijn tijd in de selectie van Vogelenzang speelde hij nog een jaartje in het derde tot de totstandkoming van het vijfde team, waarin ook zijn broers Leo en Jos gingen spelen. Dat was ook het moment dat we teamgenoten werden. Het moet zo rond 1990 geweest zijn. Dit vijfde team werd in de wandelgangen al gauw geduid als ‘de Dedding clan met aanhang’. Jan ‘Bril’ van Haaster, Cor Harthoorn, Toon Kokkelkoren, Ton ‘Kachel’ Mense, Pedro Muller, Rob van Nieuwenhuizen (keeper)  Gijs van den Oetelaar, Roger Selhorst, Fons Vinken, John Wilson en Hans Willemse hebben ook in dit team gespeeld. De kans is heel groot dat we een paar namen vergeten zijn in deze opsomming, maar gelooft u ons, niet met opzet. Peter ging naar de mening van uw schrijver meestal voorop in de strijd en motiveerde zijn medespelers met een luidkeels “we hebben ze liggen” , “erop en erover en “ we slachten ze”. Dat slachten lukte vaak wel. Het team bleef dan ook zo’n zes jaar bij elkaar. In het eerste seizoen werd de ploeg tweede in de zevende klasse, maar het daaropvolgende seizoen was het wel raak: kampioen! In het derde seizoen opnieuw in een zesde klasse en in het vierde seizoen werd het kunstje nog een keer herhaald in de vijfde klasse. Nu staat het me even niet meer bij, of het we vijfde seizoen ook kampioen werden in de vierde klasse, of dat toen gekozen werd om bij de veteranen te gaan spelen. In die veteranencompetitie volgde in ieder geval halverwege het seizoen ook promotie naar een hogere afdeling. Peter heeft zijn bijdrage geleverd aan deze voor Vogelenzang ongekende prestatiecurve. De meeste spelers van het team trainden niet meer, maar het hele team was op dinsdagavond na de training wel in de kantine te vinden. De voorkant van de hele bar werd in beslag genomen door de leden van ‘vijf’. En neemt u van mij aan, Peter liet zelden, of nooit verstek gaan. Met enige weemoed zal hij nog denken aan de evaluaties van de in het weekend ervoor gespeelde wedstrijd en aan de meegebrachte hapjes, zoals de kippenvleugeltjes van Cor Harthoorn. Oplettende leden zagen de penningmeester wekelijks met een hele vette grijns de omzet op zondagmiddag en dinsdagavond bekijken.

Peter schudt de anekdotes uit zijn mouw als het gaat over zijn voetbaljaren. Zo was er eens een student in zijn team, die na afloop van de wedstrijd wegens een hele kleine portemonnee nooit hoefde te lappen voor een drankje, op voorwaarde dat hij aan het einde van zijn studiejaar aan het team zijn rapport liet zien. Onvergetelijk is voor hem de uitwedstrijd tegen DEM. Bij rust met 4 – 0 achter, einduitslag een 4 – 5 overwinning met een kopdoelpunt van de toen al zestiger Toon Kokkelkoren. Dan was er ook die keer dat de linksback van het team bij ADO ’20 met een sprint over 70 meter achter een diepe bal aan ging, de bal net voor de achterlijn te pakken kreeg, maar toen geen adem meer had om de keeper te omspelen. Het werd een soort surplace tussen die twee, op drie meter afstand van elkaar, totdat hij de bal 

terug kon spelen naar de rand van het strafschopgebied, waarna Leo het speeltuig tussen de palen mikte. Ooit werd afgesproken tijdens een wedstrijd aan te treden in het oudste shirtje dat men nog in de kast had liggen, dit uit de tijd dat we de kleding zelf nog moeten kopen. Zelden zoveel kleuren oranje gezien, ten gevolge van de verschillende wasmiddelen die thuis gebruikt werden. De shirtjes waren destijds trouwens nog veelal van katoen.

Peter wil niemand te kort doen, als het gaat om zijn herinneringen aan medespelers en de mannen die in het eerste onze eer hoog hielden en houden. Ieder voor zich had zijn specifieke kwaliteiten. Wel wil hij kwijt dat hij in het tweede graag met Serge voetbalde. Reden: als hij een bal afgaf aan Serge kreeg hij hem vaak ook weer terug. Er moeten dus tussen die twee heel wat één - tweetjes geweest zijn. Mooie herinneringen heeft hij aan die jaren ‘80 en ’90 met een bomvolle kantine, met volop gevulde kinderwagens en wederhelften van de spelers aan tafel. Het kon laat worden. Zijn vijf leidersjaren bij het tweede met grote vriend Serge waren ook helemaal top. De jubilea van de vereniging horen er uiteraard ook bij met daarbinnen als hoogtepunten de 50 en 75 jaar vieringen. In het licht van al beste herinneringen verdwenen zijn blessures aan rechter kniebanden, de rechter meniscus en ook nog een keer een kuitbeenbreuk naar de achtergrond.

In het stukje over Serge Lagerweij schreef ik, dat als je Serge ziet, je negen op de tien keer ook Peter ziet. Dan kan het niet anders dat dit in omgekeerde volgorde ook het geval is. Hoe zij elkaar ontmoetten is bij Serge al beschreven. De stelling van Serge dat beide heren sinds de eerste dag van hun ontmoeting boezemvrienden zijn, word door Peter volmondig beaamt. Hij is net als Serge sinds 1982 lid van onze kien-commissie en wanneer dat nodig was de ‘linkerhand’ van Serge bij installatieaangelegenheden bij onze grote bouwprojecten. Peter is daar minder in thuis, omdat het zijn vakgebied niet is. In zijn veldvoetbaljaren was hij samen met Serge een jaar of vijf kantinevrijwilliger op de donderdagavond na de selectietraining en samen maken ze sinds 2010 ook deel uit van de ijsbaancommissie. Hij kan zich nog herinneren dat er een kerstboomverbranding plaats zou vinden op de ijsbaan. Begint het te regenen. Binnen een uur was het ijs weg en de aanwezigen zeiknat. Het kan natuurlijk niet altijd meezitten.

Peter kreeg net als Serge in 2019 op vrijwilligersbijeenkomst de zilveren KNVB speld van een Bondsofficial. Wellicht denkt u nu, kan die Peter in zijn vrije dan niets doen zonder Serge? Het antwoord luidt misschien verassend, jawel. Peter zit namelijk vanaf de start van haar activiteiten ook in de onvolprezen ‘Vogelvrij commissie’. Er is nu eenmaal een verschil tussen een Vogelenzanger zijn en in Vogelenzang wonen.

 

Delen

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!